"เนย !"
เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเรียกชื่อเรามาแต่ไกล พร้อมกับผู้ชายร่างสูงใหญ่เกือบสิบคนเดินมาทางเรา
ตึกตัก ตึกตัก
หัวใจในอกซ้ายเต้นแรงจนความปวดแล่นไปทั่วร่าง มือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น เราคิดว่าเหงื่อที่ไหลซึมออกมาจากผิวหนังของเรา คงจะกลายเป็นทะเลในไม่ช้าแน่
"รอนานไหม ? 'โทษทีนะ พอดีโค้ชเขาเอ็ดพวกเราเรื่องการเล่นนิดหน่อยน่ะ"
อิ๊กว่า เราอยากจะพูดเออออหรือยิ้มตามปกติ แต่กลับทำไม่ได้แม้กระทั่งขยับตัว
เพราะเรารู้สึกได้ถึงสายตาคู่นั้นที่กำลังจ้องมองมาอยู่
"อากาศร้อนเนอะ ดูสิ หน้าแดงไปหมดแล้ว" อิ๊กลูบหัวเราด้วยความเคยชิน เรียกเสียงแซวจากคนอื่น ๆ ได้เป็นอย่างดี
ถ้าเป็นเวลาปกติเราคงจะปัดมือมันออกไปแล้ว แต่ก็อย่างที่บอกไปในตอนแรก
เราไม่สามารถทำตัวปกติได้ เมื่ออยู่ต่อหน้า 'เขา'
"ฮิ้วววว หวานจริงจริ๊ง"
"ไอ้อิ๊กแม่งน่าอิจฉาว่ะ"
"สาวแว่นสุดยอดดดด ! !"
ขนลุกชะมัด
ทั้งคำพูดและสายตาหื่นกามของพวกนักบาส ฯ ทำให้เราพะอืดพะอม ไหนจะเรื่องเข้าใจผิดว่าเราเป็นแฟนอิ๊กอีก ส่วน 'ไอ้ตัวการ' เองก็น่าจะรู้ มันจึงรีบพูดตัดบท
"พอ ๆ หยุดเลยพวกมึง เนยเป็นเพื่อนกูเว้ย เราไม่ได้เป็นแฟนกัน"
"กูไม่เชื่อ"
ไอ้อิ๊กเองก็คงจนใจ ส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนจะจูงมือเราเดินไปจากเสียงโห่ราวชะนีป่าของพวกนักบาส ฯ ทันที
"ว้ากกกกกกกกกก ! ! !"
ทันทีที่เดินพ้นจากประตูโรงเรียน เราก็วิ่งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งทันที
"เฮ้ย ! ไอ้เนย จะวิ่งไปไหน ! ? ร้านก๋วยเตี๋ยวไปทางนี้โว้ย ! !"
"อ้าว ?" เราชะงัก ก่อนจะหันหลังวิ่งไปอีกทาง "ว้ากกกกกกกกกก ! ! !" และไม่ลืมที่จะแผดเสียงคำรามต่อไป...
"เฮ้อ... ไปซะแล้ว เพื่อนเรา"
(*ต่อ)